Tuesday is not just Your ordinary Day. Fine.

Hayyy... anu bang gagawin ko? Limang minuto na akong nakakatitig sa timba.
Maliligo ba ako o itutuloy ko na lang matulog. Bakit ba kasi pinipilit ako pumasok.
Mas gusto ko pa magmukmok sa kama. Oo na mukang 50-50 ako ngayong Araw ng mga Puso.
Tinatamad talaga ako. Kahapon pa. Tsss. Bahala na.

7:25 am. Ok late na ako. Whatever! asa byahe na ko eh.Tapos ayaw pa matuyo ng buhok ko.Badtrip. Diretso na lang. Kaya ko to.
E di ang saya ko lang. Halos kasabay ko lang dumating Prof. namin sa Comp.Lab. Akala ko di na ko makakapasok dahil sa may bantay na malaking teddy bear sa loob. :)

Konting antay pa para pagbuksan kami sa Lab.
Nawi-weirduhan ako sa mga kaklase ko. Kanina pa sa txt kung makabati ng Valentines day wagas. Sarap pagbabatukan. Di nyo ba alam na may pinagdadaanan ako???Tapos heto at ngingiti-ngiti kayo na parang nangaasar pa. Arghh. Hell yah.

Dumating siya nakita ko sa baba. Edi tumalikod ako.Kinabahan ako e.Chill lang.Everything is under control. Oyeah.

Tangina! Eto na nga. Pag lingon ko. "Happy Valentine's day." w/ matching wide smile and 3 roses.

Eh akong si tungalngal shock na shock. Sarap lang magmura. Shit ka naman oh, ilang araw akong umiyak at halos mabaliw dahil sayo,Tapos Eto ka nakangiti sa harap ko kasama yang tatlong bulaklak mo. Kelangan talaga Valentine para magbati tayo?? What the F***! Pero di ko naman sinabi yan. Ilusyon ko lang. Kasi wala talaga akong nasabi kundi, "Jusme" speechless.

Hiyawan ang crowd... Wooo.YESS! Haba ng hair.!!!!

Sige mangasar na kayo ngayon lang to.

Well seriously, di naman talaga ako mahilig sa flowers. Pero he often gave me roses.Siguro kasi every girl ay pangarap na bigyan sila ng bulaklak (Santo??). Natutunan ko na silang mahalin. Pati hindi ko sila nakikita bilang mga ordinaryong bulaklak. Sa tuwing bibigyan nya ko nun, wala na siyang dapat sabihin.. nasabi na lahat ng bulaklak. Nang ganda nito.Basta galing sa kanya.

Ang saya lang din ng mga tricycle driver sa kanto namin nung makita nilang may dala kong bulaklak...nandun pa tito ko.
Eksena:
Tito: Yes!Yess! may flowers!
Driver1: Akin na lang yan.
Driver2: Iwan mo nlang dito gawin nating Coco Jam!!

Ako: hahaha! (Fuck you!) Lol.

At si mama? ayun syempre, nilagay nanaman niya sa baso na may tubig para daw di malanta. Lagi naman e, Lagi nya yung ginagawa pag may nagbibigay sa aking bulaklak.

Hahaha totoo nga sabi sakin ng isa sa mga espesyal na tao sa buhay ko ngayon, magiging masaya ako sa araw na ito. Kilala mo na kung sino ka. Hehehe.

At para sa pinakamamahal ko, Patawad. Salamat at Mahal kita as always. :)
You made our 3rd Valentine's Day together more memorable and fun.

Cheers!!!

You say it Best,When you say nothing at all.

Party Harder...

Gusto ko sana na maging masaya naman ang kwento ko ngayon. Pero paano, kung taliwas naman yon sa nararamdaman ko.
Gusto ko ng manahimik. Huwag pansinin kung ano man mayroon sa paligid. Gumalaw sa sarili kong mundo. Totoo sa ginagawa ko ngayon maraming tao ang nadamay. Bunga ng mga maling desisyon ko. Sa isang parte ng utak ko nagsisisi ako. Pero kung di ko yun gagawin baka namatay na ako sa matinding kalungkutan.
May mga panahong mararamdaman mo nalang na magisa ka. Totoo yan. Kahit pa sabihin mong maraming concerns sayo. Pero iba pag ang nagbibigay ng pag aalala sayo ay yung taong MAHALaga sayo.


Sa bawat araw na lumilipas,tila kandila na ring nauupos ang puso ko. Ngunit nilalabanan ko iyon sa pamamagitan ng higit pang pagmamahal sa kanya.
Kahit na yung pakiramdam na tila ayaw ka na nyang makita, ni kausapin ka ng nakangiti sya,sumagot o magrply man lang sa mga txt mo sa kanya...nababalewala kasi nga mahal mo.

Tangina kasing pagmamahal yan. Tapos may araw pa ng mga pusong nalalaman.
Ayoko na lang isipin. Kung pwede nga lang mamatay muna pagdating ng Feb.13,2012, 11:59:59PM bakit hindi. Buhay nalang ulit pag sapit ng akinse. Mahirap kasi tignan ang mga taong masaya ,may kasamang jowa,naglalambingan etc. Tapos ako eto naghihinanakit sa mundo. Kawawang bata. Pagkatapos maalala mo lang yung nakaraang taon sa Araw na yan na ang saya-saya nyo..PAKSYET NA MALUPET. Walang katulad da best.

Sa totoo lang talaga gusto ko na syang hayaan. Pagbigyan sya sa gusto nya. Pero paano ako? Di ako naging handa. Kaya sobrang weird ko na magisip ngayon na di ko inakalang magagawa ko ang mga bagay na di ko kayang gawin. Akalain mo bang sugatan ko sarili ko para ma-divert ung sakit na nararamdaman ko sa puso ko patungo sa braso? Totoong masakit,literal. Ang tanga lang ano? Emo. Pero hindi, naiintindihan ko sila ganun pala talaga.

Naiisip ko na rin na wag mag-aral, nahihirapan kasi ako pag nakikita ko siya,pero mas gusto ko pa ring makita sya. Ang ayoko lang ay yung pakiramdam na masaya sya sa iba na dapat ako sana yung kasama nya,katabi ba nya. Kaya minsan naluluha na lang ako sa room. HAAYY PUTANGINA.

Di naman ako ganito noon. Iwan man ako hindi, masaya lang ako. Iniisip ko kasi may mas hihigit pa sa kanila. Pero ang di ko alam,di ko pa kasi nararanasan magmahal,di ko pa rin kasi nararamdaman mahalin, pahalagahan. Yun yung ginawa nya sa akin, na siguro noon di ko naapreciate nang sobra. Pero natuto ako sa kanya na magmahal.
Kahit anong paratang ko sa kanya ng kung anu-anong masama kilala ko pa rin sya.
HINDI SIYA NAGKULANG... taliwas sa kung anu mang iniisip nya ngayon.

Sa nangyayaring ito sa amin ngayon, aminado ako,,ako pa rin ang may kasalanan.
Kaya sobrang nasasaktan ako dahil hindi ko man lang nagawang pigilan. Nang dahil sa akin naging ganyan sya.

Sa ngayon wala na kong ibang hinihiling kundi ang bumalik sya, malaman nya at maipakita ko kung gaano ko pinagsisisihan ang lahat,kung gaano ko sya kamahal kung paanong binago nya ako sa paraang alam nya.

Iniisip ko nalang hindi pa huli ang lahat. Dadaanin ko sa inom para maibsan ang lahat ng ito,pero alam kong di yun makakabuti,putangina kasi, kahit lasing na ako sya pa rin naalala ko, iniiyakan ko. Di na tuloy ako naniniwala na pampagaan ng loob ang alak.

Mainipin akong tao. Ayoko kasi yung pakiramdam na naiiwan ako sa ere. Ngayon pa,na wala kang ibang aasahan kung di sya. Sabay kaming bumuo ng pangarap pero ngayon naiwan akong magisa sa pangarap na yun. Di ko alam kung saan ko uumpisahan. Magpakulay o magpagupit ng buhok???

Sana bumalik na sya, buo man o hindi...tatanggapin ko siya, at sana patawarin na niya ako.Magsimula ulit kami ng bago. Hindi ako nanghihinayang sa dalawang taon,mas nanghihinayang ako sa mga panahong lumilipas na wala sya.Na di kami masaya.Sa susunod pang mga taong dapat magkasama kami.

Alam kong siya lang at natatanging sya lang ang makakapag pagaan muli nitong nararamdaman ko, makakapag pangiti sa akin ng totoo. Kahit makaramdam ulit ako ng sakit, tanging sa kanya ko lang isusugal ang puso ko.

oyeah. \0/...Mahal na mahal kita BEbe Jem.

Now What??

Halos isang linggo na syang nakatengga. Dumaan ang midterm exams at kung anu-ano pa pero di pa rin sya napapansin. Ayaw harapin sapagkat di naman alam kung paano gagawin.

Malay ko ba. Kunyari nalang alam ko. Gagana rin ito.
Nawawalan na ako ng pag-asa.

Buti na lang. Nandyan si Batman hahaha.!

Sa wakas bukas na ang deadline. Umandar ka ren!
LED Sequencer :D

Going wild...

Noon, gustong-gusto ko maging isang titser. Biro mo kung wala kang propesor walang magtuturo sayo ng basic na pagaaral, kahit ba turuan tayo ng nanay natin e. Pati ang malupit dun pag yung estudyante mo malayo na ang narating malalaman mo nalang boss mo na pala. Pero lubos at buong puso akong humahanga sa ating mga guro at kung paano nila napagtitiisan ang ganoong propesyon.

Nararanasan namin yan ngayon. Oo wag kang magtawa kasi wala naman kaming choice. Ok naman sana kung mga high school or college e. Pero hindi, grade 2 at grade 3 natapat sa amin. Kung saan ay masusubukan ang haba ng pasensya at tibay ng loob mo. Na wag kang magpadala sa emosyon dulot ng kakulitan nila. Resulta nun, child abused. Tsk.
Napakahirap lalo sa isang public school ka magtuturo kung saan maswerte ka na pag may kaunti kang estudyante(30). Malas mo pag buong brgy. sayo. Iniisip ko palang na 3 palang kada isa sa amin ang gagabayan namin, naiiyak na ako. Promise gusto ng sumuko at sabihing sa opisina na lang ako kahit taga type. Pero hindi, kelangan nilang matuto at hawak namin ang ilang kaalaman.

Hyper sila masyado to the point na di nila macontrol. Pati ako parang gusto na rin ma-posses.Pero sabi nga, mga bata yan kelangan pagpasenxahan.

Yun siguro ang lagi kong natututunan sa kanila tuwing papasok aq don. ang maging hal. para sa kanila at maging maayos ang kanilang mga utak....:)

me and charms.

kunyareng nagtuturo

o yeah!

hangsoyo long nilooo!!!hohohoh

The Students

Big Night

February 05, 2012.
11:41 pm

One message received.

Hindi ito isang biro o kung ano man.Gusto ko mang gawing nakakatawa pero hindi. Totoong pangyayari ito sa buhay ng tao, actually lahat. Pinagmamasdan ko ang mukha ng babaeng iyon habang patuloy siya sa pagluha. Kung paanong nanginginig ang mga kamay nya sa pagtipa sa kanyang cellphone na kung saan iyon na ang tulay kung paano tatapusin ang dalawang taon na pinagsamahan.Mahal nila ang isa't isa pero sadyang di pinagpala ng pagkakataon at hindi pinagsalubong ng panahon. Isa, dalawa, hanggang sunod-sunod na ang pag-agos ng mga mumunting tubig sa kanyang mata. Gusto ko siyang yakapin,protektahan at sabihing magiging maayos din ang lahat na wala ng makakapanakit pa sa kanya na kahit sino. Ngunit wala akong nagawa, pagkat nagdesisiyon na ang babae . Tapos na.Wala. Nganga. Kumakanta ako sa isip ko para sa kanya, yung pinakamagandang background na maaring ihandog para sa pusong sugatan... ngunit huni ng pagtangis lamang ang aking naririnig na maari kong ibigay sa kanya.

Pagkat ang babaeng iyon at ako ay iisa.

"Sa'n mapupulot ang pag-asa may katuwiran ba ang sala
ngiti ko ang iyong galak langit ko ang iyong kandungan
Permiso sa isang araw na makasama ka abiso ng pusong bulag na humahanga.


Tama bang aminin na nating may taning tong pag-ibig natin
dakila man walang kasaysayang kakapit sa bulag na pag-ibig.

Sa'n hihingi ng patawad kung walang dalang dahilan
tangis ko ang iyong pagluha nais ko ang iyong kalayaan.

Permiso sa isang araw na makasama ka abiso ng pusong bulag na humahanga


Tama bang aminin na nating may taning tong pag-ibig natin
dakila man walang kasaysayang kakapit sa bulag na pag-ibig

Tama bang aminin na nating may taning tong pag-ibig natin
dakila man walang kasaysayang kakapit sa bulag na pag-ibig

Permiso sa isang araw na makasama ka abiso ng pusong bulag na humahanga.

tama bang aminin na nating may taning.........."

THEY

Mga bagong nagbigay kulay sa aking buhay...

Kahit sandaling panahon lang ng pagkakakilala, naging malapit ako agad sa inyo. :D

(left:MaryAnn,Aica,Leizyl,at ako)

Hallucinations

Think of a happy thoughts so you can fly.- Peter Pan
Then what?
HAHA! NAgiisip ako ng mga bagay na makakapag pasaya sakin pero ang unang pumapasok sa isip ko ay pagkain..
Higit sa lahat ito :

Libre naman dyan!

Replay

Almost one year since na huli akong mag blog. (shocks)
Nag attempt naman ako ulit mag blog netong mga nakaraan pero di ko mabuksan hanggang sa tinamad na ako.But then I realized na it's time to change myself again. I want to reach out to everyone who gonna read this.

So many stories to be told..but then I will start for today.
Ayokong umpisahan sa kung anong nangyare nitong mga nakaraang labindalawang buwan. Masyadong komplikado. Magulo.Or I just don't know how to describe it.

For now I'm alive. Positivity makes my day worth a while.
I want to thank all the people who never let stupid things ruined my life.
People who sticks to me no matter what. And for those I met half way... you guys really made my life more colorful.(Even though I love Black and White.)

So much appreciated. And this time REPLAY but for a change.

favorite shot...