Party Harder...

Gusto ko sana na maging masaya naman ang kwento ko ngayon. Pero paano, kung taliwas naman yon sa nararamdaman ko.
Gusto ko ng manahimik. Huwag pansinin kung ano man mayroon sa paligid. Gumalaw sa sarili kong mundo. Totoo sa ginagawa ko ngayon maraming tao ang nadamay. Bunga ng mga maling desisyon ko. Sa isang parte ng utak ko nagsisisi ako. Pero kung di ko yun gagawin baka namatay na ako sa matinding kalungkutan.
May mga panahong mararamdaman mo nalang na magisa ka. Totoo yan. Kahit pa sabihin mong maraming concerns sayo. Pero iba pag ang nagbibigay ng pag aalala sayo ay yung taong MAHALaga sayo.


Sa bawat araw na lumilipas,tila kandila na ring nauupos ang puso ko. Ngunit nilalabanan ko iyon sa pamamagitan ng higit pang pagmamahal sa kanya.
Kahit na yung pakiramdam na tila ayaw ka na nyang makita, ni kausapin ka ng nakangiti sya,sumagot o magrply man lang sa mga txt mo sa kanya...nababalewala kasi nga mahal mo.

Tangina kasing pagmamahal yan. Tapos may araw pa ng mga pusong nalalaman.
Ayoko na lang isipin. Kung pwede nga lang mamatay muna pagdating ng Feb.13,2012, 11:59:59PM bakit hindi. Buhay nalang ulit pag sapit ng akinse. Mahirap kasi tignan ang mga taong masaya ,may kasamang jowa,naglalambingan etc. Tapos ako eto naghihinanakit sa mundo. Kawawang bata. Pagkatapos maalala mo lang yung nakaraang taon sa Araw na yan na ang saya-saya nyo..PAKSYET NA MALUPET. Walang katulad da best.

Sa totoo lang talaga gusto ko na syang hayaan. Pagbigyan sya sa gusto nya. Pero paano ako? Di ako naging handa. Kaya sobrang weird ko na magisip ngayon na di ko inakalang magagawa ko ang mga bagay na di ko kayang gawin. Akalain mo bang sugatan ko sarili ko para ma-divert ung sakit na nararamdaman ko sa puso ko patungo sa braso? Totoong masakit,literal. Ang tanga lang ano? Emo. Pero hindi, naiintindihan ko sila ganun pala talaga.

Naiisip ko na rin na wag mag-aral, nahihirapan kasi ako pag nakikita ko siya,pero mas gusto ko pa ring makita sya. Ang ayoko lang ay yung pakiramdam na masaya sya sa iba na dapat ako sana yung kasama nya,katabi ba nya. Kaya minsan naluluha na lang ako sa room. HAAYY PUTANGINA.

Di naman ako ganito noon. Iwan man ako hindi, masaya lang ako. Iniisip ko kasi may mas hihigit pa sa kanila. Pero ang di ko alam,di ko pa kasi nararanasan magmahal,di ko pa rin kasi nararamdaman mahalin, pahalagahan. Yun yung ginawa nya sa akin, na siguro noon di ko naapreciate nang sobra. Pero natuto ako sa kanya na magmahal.
Kahit anong paratang ko sa kanya ng kung anu-anong masama kilala ko pa rin sya.
HINDI SIYA NAGKULANG... taliwas sa kung anu mang iniisip nya ngayon.

Sa nangyayaring ito sa amin ngayon, aminado ako,,ako pa rin ang may kasalanan.
Kaya sobrang nasasaktan ako dahil hindi ko man lang nagawang pigilan. Nang dahil sa akin naging ganyan sya.

Sa ngayon wala na kong ibang hinihiling kundi ang bumalik sya, malaman nya at maipakita ko kung gaano ko pinagsisisihan ang lahat,kung gaano ko sya kamahal kung paanong binago nya ako sa paraang alam nya.

Iniisip ko nalang hindi pa huli ang lahat. Dadaanin ko sa inom para maibsan ang lahat ng ito,pero alam kong di yun makakabuti,putangina kasi, kahit lasing na ako sya pa rin naalala ko, iniiyakan ko. Di na tuloy ako naniniwala na pampagaan ng loob ang alak.

Mainipin akong tao. Ayoko kasi yung pakiramdam na naiiwan ako sa ere. Ngayon pa,na wala kang ibang aasahan kung di sya. Sabay kaming bumuo ng pangarap pero ngayon naiwan akong magisa sa pangarap na yun. Di ko alam kung saan ko uumpisahan. Magpakulay o magpagupit ng buhok???

Sana bumalik na sya, buo man o hindi...tatanggapin ko siya, at sana patawarin na niya ako.Magsimula ulit kami ng bago. Hindi ako nanghihinayang sa dalawang taon,mas nanghihinayang ako sa mga panahong lumilipas na wala sya.Na di kami masaya.Sa susunod pang mga taong dapat magkasama kami.

Alam kong siya lang at natatanging sya lang ang makakapag pagaan muli nitong nararamdaman ko, makakapag pangiti sa akin ng totoo. Kahit makaramdam ulit ako ng sakit, tanging sa kanya ko lang isusugal ang puso ko.

oyeah. \0/...Mahal na mahal kita BEbe Jem.