Andito nanaman ako sa punto na sa sobrang nag-uunahan ang mga bagay-bagay sa isip ko..(wag ka ngang literal) di ko na alam kung ano ang uunahing isipin.
Pero isa lang ang sigurado ako.
Nakakabagot ang walang kausap. (Mapapanisan ka ng laway)
Nakakabagot magantay.(Kasi wala ka naman talagang inaantay)
Nakakabagot magtext. (Wala rin nagrereply)
Nakakabagot tumunganga. (Lalo sa harap ng monitor)
Nakakabagot magisip. (Kung di na kaya ng utak mo.)
...at marami pang nakakabagot na packing tape ang di ko na halos madiscribe kasi nga nakakabagot.
Dahil sa paulit-ulit na routine ko sa buong magdamag... umaasam ako ng bago. Nag-eexpect ng kung anu-ano.
Pero ok lang yan,sabi nga "Ang pinakamasayang parte ng buhay ay yung mga bagay na di mo inaasahan.."
Di inaasahan na dalaw. (Wag kang kadiri.)
Di inaasahan na bisita. (kulang ang kanin)
Di inaasahan na text. (Magbayad na ng internet)
Di inaasahan na site. (Yung nyorn..)
Di inaasahan na sermon. (Nakatunganga ka lang kase.)
Di inaasahan na pagtulo ng laway. (eww.)
...at kung anu-ano pang wag mo nalang asahan.
Andito na rin ako sa punto na gusto ko na itong tapusin pero di ko alam kung paano.. (pero alam ko naman talaga)
No comments:
Post a Comment